Ο Πολ κατέχει την ιδιοφυΐα ενός μεγάλου ζωγράφου. Ωστόσο, δεν θα γίνει ποτέ σπουδαίος ζωγράφος επειδή αποθαρρύνεται από την παραμικρή αναποδιά. Αυτό το καυστικό σχόλιο του Εμίλ Ζολά, παιδικού φίλου του Σεζάν, χαρακτηρίζει ολόκληρη τη ζωή και το καλλιτεχνικό ταξίδι του ζωγράφου.

Ωστόσο, βαθιά μέσα του, ο Σεζάν πίστευε στην ιδιοφυΐα του και ήταν αποφασισμένος να πετύχει τους καλλιτεχνικούς του στόχους. Αυτή η πεποίθηση παρέμεινε ακλόνητη ακόμη και σε εκείνες τις σύντομες περιόδους που ο ζωγράφος, απογοητευμένος, αμφέβαλλε για τις ικανότητές του. Ο Σεζάν αρνήθηκε κάθε μορφή καλλιτεχνικού συμβιβασμού. Ήταν εξίσου άκαμπτος όσον αφορά τις κοινωνικές συμβάσεις, με αποτέλεσμα συχνά να φαίνεται αλλόκοτος και εκκεντρικός.

Ο Σεζάν ζούσε αποκλειστικά για τη ζωγραφική. Ήταν το μόνο του πάθος. Οι οικογενειακοί δεσμοί και οι φιλίες έπαιρναν πάντα σε δεύτερη μοίρα για τον «ερημίτη της Αιξ-αν-Προβάνς». Έβλεπε τον κόσμο γύρω του μέσα από τα μάτια ενός ζωγράφου. Μελέτησε τις οπτικές εντυπώσεις που δημιουργούσαν το φως και η σκιά και εξερεύνησε τις σχέσεις μεταξύ χρώματος και μορφής.

Για αυτόν, η ζωή ήταν ένας ατελείωτος αγώνας. Αυτοδίδακτος, σπάνια ήταν ικανοποιημένος με τα αποτελέσματα της εργασίας του. Κάθε νέος πίνακας δεν ήταν τόσο πηγή ευχαρίστησης όσο αγωνίας για την αποτυχία του να υλοποιήσει τις ιδέες του. Έτσι, συχνά κατέστρεφε τα έργα του, απογοητευμένος και θυμωμένος με την ανεπάρκειά του.